Όταν ο Άδης άρπαξε την Περσεφόνη και την πήγε στο βασίλειό του,
η Δήμητρα θρήνησε τόσο βαθιά, που η γη στέγνωσε από καρπούς.
Οι θεοί, βλέποντας τον κόσμο να μαραίνεται, ζήτησαν από τον Δία λύση.
Και ο Άδης, γνωρίζοντας πως δεν μπορούσε να την κρατήσει με τη βία,
προσέφερε στην Περσεφόνη ένα ρόδι, καρπό ιερό της αγάπης και της ζωής.
Η Περσεφόνη έφαγε έξι σπόρους,
και οι σπόροι αυτοί—βαθείς, κατακόκκινοι, σαν φλόγες κρυμμένες σε πέτρα—
έγιναν από τότε σύμβολα του ακατάλυτου δεσμού,
του πάθους που δεν σβήνει,
και της αγάπης που ενώνει ακόμη και τον κάτω κόσμο με τον πάνω.
Οι αρχαίοι πίστευαν πως οι ερυθρές πέτρες που έβρισκαν στη γη,
σαν σταγόνες στερεωμένης φωτιάς,
ήταν απομεινάρια της δύναμης εκείνων των ιερών σπόρων,
φορείς αγάπης που αντέχει σε κάθε σκοτάδι.
Προϊόντα με Ρουμπίνι εδώ
