Λένε πως πολύ πριν χαράξει για πρώτη φορά ο ήλιος το Αιγαίο,
ο Ποσειδώνας αγάπησε μια θνητή, τη Θέτιδα της Νάξου,
μια κοπέλα που μίλαγε στη θάλασσα όπως άλλοι μιλούν στην καρδιά τους.
Καθημερινά στεκόταν στους βράχους
και άφηνε τις σκέψεις της να γλιστρούν στο νερό,
κι εκείνος —ο άρχοντας των κυμάτων—
άκουγε την ψυχή της σαν ψίθυρο από υγρό φως.
Μα η θνητή και ο θεός δεν μπορούν εύκολα να ζήσουν στον ίδιο κόσμο.
Κι έτσι, όταν οι άνεμοι του Βορρά άρχισαν να τη φοβίζουν
και τα κύματα την κράτησαν μακριά,
ο Ποσειδώνας, σε μια στιγμή βαθιάς τρυφερότητας,
στέναξε τόσο ήρεμα,
που ολόκληρη η θάλασσα έγειρε για να τον ακούσει.
Από τον αναστεναγμό του
ξεκόλλησε μια σταγόνα απέραντης θαλάσσιας γαλήνης—
ένα μικρό κομμάτι από το ίδιο του το βασίλειο.
Η σταγόνα ταξίδεψε μέσα στον αφρό,
απορρόφησε το φως των πρωινών κυμάτων,
και κρυσταλλώθηκε στην ακτή
μπροστά στα γυμνά πόδια της Θέτιδας.
Ήταν η πρώτη Ακουαμαρίνα.
Μόλις την άγγιξε,
η καρδιά της γέμισε με την αφοσίωση ενός θεού
που μπορεί να σείει τη γη,
αλλά για εκείνη έγινε απαλός σαν κύμα που σβήνει σε άμμο.
Από τότε, λένε πως η Ακουαμαρίνα
κρατά μέσα της την υπόσχεση αυτού του θεϊκού δεσμού—
να προστατεύει την αγάπη που είναι καθαρή,
να ενδυναμώνει την πίστη ανάμεσα σε δυο ψυχές,
και να φέρνει γαλήνη σε όσους πορεύονται με εντιμότητα καρδιάς.
Κι όταν τη σηκώνει κανείς στο φως,
το γαλάζιο της μοιάζει να κυματίζει,
σαν να ανασαίνει ακόμη μέσα της
ο ίδιος ο Ποσειδώνας.
Προϊόντα με Ακουαμαρίνα (Aquamarine) εδώ
