Λένε πως κάποτε, στις εποχές που οι άνθρωποι δεν ξεχώριζαν ακόμη τους ψιθύρους των πνευμάτων από τους δικούς τους φόβους, η Εκάτη περιπλανιόταν ανάμεσα στα νυχτερινά μονοπάτια της γης.
Όπου περνούσε, άναβαν μικρές, αόρατες φλόγες που έδιωχναν εκείνο το σκοτάδι που δεν ήταν απλώς νύχτα –
ήταν ο φόβος που γεννιέται από την ανθρώπινη σκέψη.
Σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι, η θεά συνάντησε μια νεαρή κοπέλα που τρέμοντας κρατούσε στο στήθος της μια πέτρα από πυκνό σκοτάδι.
Είχε μαζέψει επάνω της κάθε βαριά σκέψη, κάθε κατάρα, κάθε κακό μάτι που είχαν ρίξει πάνω της.
Η Εκάτη άγγιξε τον λίθο,
το σκοτάδι μέσα του δεν διαλύθηκε –
συγκεντρώθηκε.
Συμπυκνώθηκε σαν να υπάκουσε σε έναν αρχαίο νόμο.
Ο λίθος σκλήρυνε,
αντέχοντας όλη την αρνητικότητα χωρίς να τη μεταδίδει.
«Αυτό δεν είναι κατάρα,» είπε η θεά.
«Είναι ασπίδα.
Ό,τι αγγίζει τη σκέψη σου,
εδώ θα φυλακίζεται.»
Κι έτσι η πέτρα που μέχρι τότε ήταν κοινή και άχρωμη
έγινε μαύρη, πυκνή και γεμάτη δύναμη –
η Μαύρη Τουρμαλίνη.
Από τότε οι άνθρωποι πιστεύουν πως εκείνος που τη φέρει πάνω του
δεν αποδιώχνει απλώς τις βαριές ενέργειες·
τις κρατά σε απόσταση,
σαν να στέκει πίσω του η ίδια η Εκάτη με τις τρεις όψεις της,
φρουρός απέναντι σε ό,τι θέλει να τον λυγίσει.
Προϊόντα με Μαύρη Τουρμαλίνη εδώ
