Λένε πως μια νύχτα, όταν ο ουρανός ήταν τόσο ήρεμος που άκουγες την ανάσα των άστρων, η Αθηνά περπατούσε στις όχθες μιας ασημένιας λίμνης.
Οι άνθρωποι, κουρασμένοι από παρεξηγήσεις και σκληρές λέξεις, είχαν ζητήσει από τη θεά βοήθεια για να ξαναβρούν την καθαρότητα της φωνής τους.
Η Αθηνά έσκυψε πάνω από το νερό.
Μια σταγόνα από το φως των άστρων έπεσε από τον θώρακά της και βυθίστηκε στη λίμνη.
Το νερό αναστέναξε, κι από τον βυθό του αναδύθηκε ένα μικρό, γαλάζιο πετράδι — τόσο απαλό που έμοιαζε με κομμάτι της νυχτερινής σιωπής.
«Όποιος μιλά δίχως θυμό και ακούει δίχως φόβο, το πετράδι θα τον φωτίζει.
Και η φωνή του θα κυλά καθαρή, όπως η νύχτα που γεννήθηκε.»
Κι έτσι το πετράδι πέρασε στα χέρια των ανθρώπων,
όχι σαν όπλο ούτε σαν φυλαχτό, αλλά σαν μικρή υπενθύμιση ότι η αλήθεια γίνεται φως μόνο όταν ειπωθεί με γαλήνη.
