Λένε πως κάποτε μια νεαρή ουράνια μούσα,
η Καλλισώ, αγάπησε έναν θνητό ζωγράφο,
που έβλεπε ομορφιά σε όλους,
μα ποτέ δεν έβλεπε τη δική του.
Κάθε νύχτα, εκείνη κατέβαινε αθόρυβα από τους αστερισμούς
και στεκόταν πίσω του την ώρα που δούλευε,
ρίχνοντας στο σκοτεινό του δωμάτιο
ένα φως βαθύ, γαλάζιο—
το φως των άστρων που γεννούν θάρρος.
Όμως ο θνητός δεν την ένιωθε
κι η σκέψη του σκιζόταν από αμφιβολία.
Τότε η μούσα άγγιξε την καρδιά της
και ξέσπασε από μέσα της ένα κομμάτι ουρανού,
ένα κύμα μπλε τόσο καθαρό
που έμοιαζε με ανάσα της ίδιας της ψυχής της.
Το άφησε επάνω στο κατώφλι του.
Κι όταν εκείνος το βρήκε το επόμενο πρωί,
ο λίθος άστραψε σαν να του μιλούσε:
«Δες τον κόσμο όπως σε βλέπω εγώ».
Κι έτσι ο Λάπις Λάζουλι
έγινε ο φορέας μιας αγάπης που δεν ζητούσε τίποτα—
μόνο να θυμίσει σ’ εκείνον που αμφιβάλλει
πως μέσα του ζει φως από ουρανό.
Από τότε, λένε πως κάθε φορά
που κάποιος κρατά στα χέρια του τον βαθύ μπλε λίθο,
ένας ψίθυρος σαν ανάσα μούσας
ανεβαίνει από το κρυστάλλινο βάθος του
και ξυπνά την αυτοπεποίθηση
που γεννήθηκε από αγάπη.
Προϊόντα με Λάπις Λάζουλι (Lapis Lazuli) εδώ
