1-ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΙ ΛΙΘΟΙ

Egaia > Blog > 1-ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΙ ΛΙΘΟΙ

Γαία – Αρχαία γη

Πριν ακόμη χαραχτεί το πρώτο χάραμα,πριν οι άνεμοι μάθουν να μιλούνκαι τα νερά να τραγουδούν,η Γαία αναδύθηκε από το άχρονο σκότος—βαθιά, ήρεμη, γεμάτη τη σοφία μιας ύπαρξηςπου δεν περίμενε να γεννηθεί∙απλώς ήταν… Από την ανάσα της φύτρωσαν τα δάση,από τον χτύπο της καρδιάς της σείστηκε η γηκαι κύλησαν τα ποτάμια.Στους ώμους της στηρίχτηκαν θεοί και άνθρωποι,στα σπλάχνα της γεννήθηκαν πολιτείες και όνειρα. Και λένε πως όταν είδε τους πρώτους ανθρώπουςνα πορεύονται αβέβαιοι στον κόσμο,να φοβούνται τη νύχτα, την απώλεια, τον

Φυσικό πέτρωμα Αιματίτης (πουγκί) 21γρ eGAIA.gr

Αιματίτης – Ο λίθος της συγκέντρωσης

Στα πρώτα μονοπάτια του χρόνου, όταν οι άνθρωποι άκουγαν ακόμη τον ρυθμό της γης μέσα από τα πέλματά τους, υπήρχε ένας νέος πολεμιστής, ο Θέρων, μαθημένος να μάχεται όχι με οργή, αλλά με πειθαρχημένη καρδιά.Μα τον τελευταίο καιρό το πνεύμα του είχε θαμπώσει· οι σκέψεις του έτρεχαν σαν άγρια άλογα, κι η προσοχή του διαλυόταν σαν καπνός στον άνεμο. Κάποιο σούρουπο, στην άκρη ενός λόφου, τον είδε η Αθηνά — θεά της σοφίας και των καθαρών αποφάσεων.«Πολεμάς καλά, Θέρων, μα

Ακουαμαρίνα (Aquamarine) – Ο λίθος της αφοσίωσης και της ανιδιοτελούς αγάπης

Λένε πως πολύ πριν χαράξει για πρώτη φορά ο ήλιος το Αιγαίο,ο Ποσειδώνας αγάπησε μια θνητή, τη Θέτιδα της Νάξου,μια κοπέλα που μίλαγε στη θάλασσα όπως άλλοι μιλούν στην καρδιά τους.Καθημερινά στεκόταν στους βράχουςκαι άφηνε τις σκέψεις της να γλιστρούν στο νερό,κι εκείνος —ο άρχοντας των κυμάτων—άκουγε την ψυχή της σαν ψίθυρο από υγρό φως. Μα η θνητή και ο θεός δεν μπορούν εύκολα να ζήσουν στον ίδιο κόσμο.Κι έτσι, όταν οι άνεμοι του Βορρά άρχισαν να τη φοβίζουνκαι τα

αμέθυστος φυσικό πέτρωμα πουγκί eGAIA.gr

Αμέθυστος – Ο λίθος της ηρεμίας και της πίστης

Λένε πως η Αμέθυστος περπατούσε ένα σούρουπο, όταν η Γη μοσχοβολούσε μούστο και ο Διόνυσος περιπλανιόταν με καρδιά βαριά από κρασί. Η αγνή της παρουσία στάθηκε σαν αθόρυβη σελήνη μπροστά του, κι ο θεός, παρασυρμένος από μέθη και λαχτάρα, άπλωσε το χέρι του προς αυτήν. Η κοπέλα ψιθύρισε μια προσευχή∙ και η Άρτεμη την τύλιξε με φως ψυχρό σαν αυγή. Το σώμα της έγινε κρύσταλλο καθαρό, άθικτο, απρόσιτο, σαν παγωμένη προσευχή. Ο Διόνυσος τότε είδε το λάθος του. Τα δάκρυά

Χειροποίητο Ασημένιο Δαχτυλίδι Γρανάτης (στρογγυλο) eGAIA.gr

Γρανάτης – Ο λίθος της αποφασιστικότητας

Στα βουνά της αρχαίας Ηπείρου, εκεί όπου ο χειμώνας έμπαινε βαθιά στη γη και ο άνεμος μιλούσε με τη φωνή των παλιών πνευμάτων, ζούσε μια νεαρή κυνηγός, η Αλκμήνη.Ήταν γρήγορη σαν φως που σπάει μέσα στα δέντρα, μα η ψυχή της δίσταζε. Κάθε επιλογή της έμοιαζε μονοπάτι που χώριζε στα δύο, κι εκείνη έχανε χρόνο κοιτώντας ποιο δρόμο ίσως ήταν ο σωστός. Ένα βράδυ χιονισμένο, καθώς ακολουθούσε τα ίχνη ενός μυθικού ελαφιού, χάθηκε στη σιωπή του δάσους. Εκεί, κάτω από

Ζαφείρι – Ο Βασιλικός πολύτιμος λίθος

Λένε οι παλιοί πως το πρώτο ζαφείρι γεννήθηκε στον ναό της Αθηνάς,εκεί όπου οι πολεμιστές άφηναν τους φόβους τους πριν από τη μάχηκι οι άρχοντες ζητούσαν καθαρό νου για δίκαιες αποφάσεις. Μια ιέρεια του ναού, η Κλειώ, φορούσε ένα βαθύ μπλε λίθο στο στήθος.Τον έλεγαν το Μάτι του Ουρανού, γιατί πίστευαν πως είχε πιει το χρώματης πιο καθαρής, απάνεμης μέρας.Όταν οι άνθρωποι πλησίαζαν φορτωμένοι με τα σκοτεινά βάρη τους,η πέτρα θόλωνε ελαφρά—λες και τραβούσε μέσα της ό,τι βαρύ και άδικο

Καπνίας – Ο λίθος κατά των φόβων

Λένε πως κάποτε, στα χρόνια που οι θεοί περπατούσαν ακόμη στις σκιερές χαράδρες του Ολύμπου, ζούσε ένας νεαρός κυνηγός ονόματι Αρύων. Ανδρείος δεν ήταν· τουλάχιστον όχι ακόμη. Οι φόβοι του, πιο παλιοί κι από την παιδική του μνήμη, υψώνονταν σαν όρη γύρω του και τον κρατούσαν δεμένο στη σιωπή του δάσους. Μια νύχτα, καθώς η ομίχλη κυλούσε ανάμεσα στα πεύκα, εμφανίστηκε μπροστά του η Εκάτη, κυρά των σταυροδρομιών και γνώστρια των κρυφών σκέψεων των ανθρώπων. Στο χέρι της κρατούσε μια

Φυσικό πέτρωμα Καρνεόλη (πούγκι) 21γρ eGAIA.gr

Καρνεόλη – Ο λίθος του πάθους

Στα βάθη της Θράκης ζούσε η πυρφόρα ιέρεια Αλκίννα, κόρη του Ήλιου. Η καρδιά της ήταν φλόγα ανήσυχη, μα ο πατέρας της είχε ορκιστεί πως καμιά θνητή φωτιά δεν έπρεπε να την αγγίξει. Κάθε αυγή άναβε τους ιερούς πυρσούς, κι η λάμψη τους έμοιαζε με παλμό ζωής — μα μέσα της ανθούσε μια δίψα που κανένα φως δεν γέμιζε. Ένα δειλινό εμφανίστηκε στο άλσος ο Αρίστων, πολεμιστής με βλέμμα τόσο βαθύ όσο το αίμα του ηλιοβασιλέματος. Χάθηκε ανάμεσά τους η

Φυσικό πέτρωμα Κίτρινη Αβεντουρίνη (Πουγκί) eGAIA.gr

Κίτρινη Αβεντουρίνη – Ο λίθος της Εσωτερικής Ορμής

Στα χρόνια που οι Μούσες ακόμη περπατούσαν στα δροσερά δάση της Πιερίας, ζούσε ένας νεαρός γλύπτης, ο Αλκαίος. Η καρδιά του ήταν γεμάτη όνειρα, μα τα χέρια του έμεναν ακίνητα· κάθε φορά που άγγιζε το μάρμαρο, ο φόβος της αποτυχίας τον δέσμευε σαν αόρατη αλυσίδα. Μια μέρα, απελπισμένος, ανέβηκε στο βουνό αναζητώντας έμπνευση. Εκεί, κάτω από μια χρυσαφένια ακτίνα ήλιου, εμφανίστηκε η Ευτέρπη, Μούσα της έμπνευσης και της χαράς. Στο χέρι της κρατούσε έναν ζεστό, ηλιακό λίθο που λαμπύριζε σαν

Φυσικό πέτρωμα Κιτρίνης (Citrine) πουγκί 50γρ eGAIA.gr

Κιτρίνης – Ο λίθος του πλούτου και της ευημερίας

Λένε πως, κάποτε, η Δήμητρα, περιπλανώμενη σε έναν λόφο που έσφυζε από στάχυα,σκόνταψε πάνω σε έναν μικρό, χλωμό κρύσταλλο θαμμένο στο χώμα.Τον σήκωσε στο φως του ήλιου,και τότε ο λίθος άναψε σαν να άγγιξε την ίδια την ουσία της ευφορίας. Η θεά χαμογέλασε.«Ό,τι τρέφεται από φως», είπε, «γεννά αφθονία».Και με μια απαλή κίνηση της παλάμης τηςάφησε μέσα στον κρύσταλλο μια σπίθα από τη χρυσαφένια καρδιά του καλοκαιριού. Από εκείνη τη στιγμή, ο Κιτρίνης έγινε δώρο της γης προς τους ανθρώπους:λίθος

Χειροποίητο ασημένιο δαχτυλίδι Λαμπραδορίτης (οβάλ – καπουσόν) eGAIA

Λαμπραδορίτης – Ο λίθος της πνευματικότητας

Στα βουνά όπου η αυγή γεννιέται νωρίτερα απ’ οπουδήποτε αλλού, εκεί που τα σύννεφα ξαποσταίνουν πάνω στις κορυφές σαν λευκές προσευχές, ζούσε μια νεαρή ιέρεια του Απόλλωνα, η Νεφέλη.Το βλέμμα της ήταν ήρεμο, μα η ψυχή της αναζητούσε κάτι βαθύτερο — μια αλήθεια που ούτε οι χρησμοί ούτε τα ιερά βιβλία μπορούσαν να της φανερώσουν. Κάθε βράδυ ανέβαινε μέχρι την ψηλότερη κορυφή και κοιτούσε τον ουρανό.«Δείξε μου το μονοπάτι προς το φως», ψιθύριζε.Μα ο ουρανός έμενε σιωπηλός, σαν να περίμενε

Λάπις Λάζουλι – Ο λίθος της αυτοπεποίθησης

Λένε πως κάποτε μια νεαρή ουράνια μούσα, η Καλλισώ, αγάπησε έναν θνητό ζωγράφο, που έβλεπε ομορφιά σε όλους, μα ποτέ δεν έβλεπε τη δική του. Κάθε νύχτα, εκείνη κατέβαινε αθόρυβα από τους αστερισμούς και στεκόταν πίσω του την ώρα που δούλευε, ρίχνοντας στο σκοτεινό του δωμάτιο ένα φως βαθύ, γαλάζιο— το φως των άστρων που γεννούν θάρρος. Όμως ο θνητός δεν την ένιωθε κι η σκέψη του σκιζόταν από αμφιβολία. Τότε η μούσα άγγιξε την καρδιά της και ξέσπασε από

Φυσικό πέτρωμα Λευκός Χαλαζίας (πουγκί) 21γρ eGAIA.gr

Λευκός Χαλαζίας – Ο βασιλιάς των λίθων

Όταν ο κόσμος ήταν ακόμη νέος και οι πρώτες θεϊκές δυνάμεις πάλευαν να χαράξουν μορφή στο άμορφο χάος, μια αρχαία σκιά σηκώθηκε από τα βάθη της γης. Ήταν ο Έρεβος, ο πανάρχαιος άρχοντας του αβυσσαλέου σκότους, κι η ανάσα του πάγωνε το φως όπου κι αν περνούσε. Οι θεοί πολεμούσαν, μα κανείς δεν μπορούσε να αντέξει την αρχέγονη ισχύ του. Τότε σηκώθηκε η Ηώ, εκείνη που είχε γεννηθεί από την ίδια σπίθα που άναψε τον ουρανό. Ήξερε πως το σκότος

Χειροποίητο ασημένιο μενταγιόν Μαλαχίτης στρογγυλο eGAIA.gr

Μαλαχίτης – Ο λίθος του μετασχηματισμού

Στα βάθη της Αρχαίας Πελοποννήσου, εκεί όπου τα δάση μιλούσαν με φωνές που μόνο οι καθαρές καρδιές μπορούσαν να ακούσουν, ζούσε μια νέα θεραπεύτρια, η Ιοκάστη.Είχε το χάρισμα να απαλύνει τον πόνο των άλλων, μα μέσα της κουβαλούσε θύελλες που δεν τολμούσε να αντικρίσει. Οι φόβοι της έριχναν ρίζες, οι παλιές πληγές της γεννούσαν σκιά, κι ένιωθε πως η ψυχή της στέκονταν ανάμεσα σε αυτό που υπήρξε και σε αυτό που ήθελε να γίνει. Ένα απόγευμα που ο ήλιος βυθιζόταν

μάτι της τίγρης φυσικό πέτρωμα πουγκί eGAIA.gr

Μάτι της Τίγρης – Ο λίθος κατά της αρνητικότητας

Στα χρόνια που τα βουνά μιλούσαν ακόμη με τη γλώσσα των θρύλων, υπήρχε μια κοιλάδα στην οποία απλωνόταν συνεχώς σκιά — σκιά που δεν ερχόταν από σύννεφα, αλλά από τις Αρνητικές Ψίθυρες, πνεύματα που θόλωναν το νου και βάραιναν τις καρδιές των ανθρώπων. Φύλακας της κοιλάδας ήταν η νύμφη Θαλώ, γεννημένη από τον Δία και το φως του δειλινού. Τα μάτια της έμοιαζαν με κεχριμπάρι που κρατά μέσα του τον ήλιο, όμως όσο οι ψίθυροι πλήθαιναν, τόσο το φως της

Μαύρη Τουρμαλίνη – Ο λίθος της προστασίας

Λένε πως κάποτε, στις εποχές που οι άνθρωποι δεν ξεχώριζαν ακόμη τους ψιθύρους των πνευμάτων από τους δικούς τους φόβους, η Εκάτη περιπλανιόταν ανάμεσα στα νυχτερινά μονοπάτια της γης. Όπου περνούσε, άναβαν μικρές, αόρατες φλόγες που έδιωχναν εκείνο το σκοτάδι που δεν ήταν απλώς νύχτα – ήταν ο φόβος που γεννιέται από την ανθρώπινη σκέψη. Σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι, η θεά συνάντησε μια νεαρή κοπέλα που τρέμοντας κρατούσε στο στήθος της μια πέτρα από πυκνό σκοτάδι. Είχε μαζέψει επάνω της

Μαύρος Όνυχας – Ο λίθος της αντοχής και της επιμονής

Λένε πως μια νύχτα, την ώρα που η Αφροδίτη κοιμόταν στις απαλές ακτές της Κύπρου,ο φτερωτός Έρωτας, παιχνιδιάρης όπως πάντα,πήρε ένα από τα χρυσά του βέληκαι με μια τρυφερή, σχεδόν άτακτη κίνησηέκοψε τις άκρες από τα θεϊκά της νύχια. Τα άφησε πάνω στην άμμο,όμως οι Μοίρες, που παρακολουθούσαν τη σκηνή,δεν άφησαν τα ίχνη της θεάς να χαθούν στον άνεμο.Με μια μυστική τους ευχή τα μεταμόρφωσαν σε πέτρες —σκούρες σαν νύχτα, στιλπνές σαν πατημένο κύμα,ανθεκτικές σαν την ίδια την μοίρα. Έτσι

Μπλε Αβεντουρίνη – Ο λίθος της ψυχικής ηρεμίας

Λένε πως μια νύχτα, όταν ο ουρανός ήταν τόσο ήρεμος που άκουγες την ανάσα των άστρων, η Αθηνά περπατούσε στις όχθες μιας ασημένιας λίμνης. Οι άνθρωποι, κουρασμένοι από παρεξηγήσεις και σκληρές λέξεις, είχαν ζητήσει από τη θεά βοήθεια για να ξαναβρούν την καθαρότητα της φωνής τους. Η Αθηνά έσκυψε πάνω από το νερό. Μια σταγόνα από το φως των άστρων έπεσε από τον θώρακά της και βυθίστηκε στη λίμνη. Το νερό αναστέναξε, κι από τον βυθό του αναδύθηκε ένα μικρό,

Χειροποίητο ασημένιο μενταγιόν με Μπλε Τοπάζι (Blue Topaz) eGAIA.gr

Μπλε Τοπάζι (Blue Topaz) – Ο λίθος της ηρεμίας και της διαύγειας

Στις ήσυχες γαλάζιες ώρες πριν ξημερώσει, γεννήθηκε ένας μύθος… ο μύθος του Μπλε Τοπαζιού, του λίθου που κρατά μέσα του την ίδια τη διαύγεια του ουρανού. Στο νησί της Καλυψώς, εκεί όπου ο άνεμος περπατά απαλά πάνω από τα πεύκα, ζούσε μια νεαρή μάντισσα, η Ευέλπια. Είχε την ευλογία να βλέπει εικόνες του μέλλοντος, μα το χάρισμά της πολλές φορές γινόταν βάρος. Οι σκέψεις της πλέκονταν σαν κύματα που σπάγανε το ένα πάνω στο άλλο, και η καρδιά της συχνά

Οψιδιανός – Ο λίθος της αλήθειας

Λένε πως σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι φοβούνταν τις σκιές τους, ο θεός Ήφαιστος εργάστηκε μια νύχτα στο πιο κρυφό του σφυρηλατούρι, εκεί όπου η λάβα σιγοτραγουδά και τα μέταλλα εξομολογούνται. Μέσα στο πυρακτωμένο σκοτάδι σμίλεψε ένα κομμάτι νύχτας τόσο καθαρό που μπορούσε να καθρεφτίσει όχι το πρόσωπο— μα την αλήθεια της καρδιάς. Όταν το πέταξε στο ψυχρό νερό της γης, ο λίθος πάγωσε στιγμιαία και πήρε το βαθύ, απύθμενο χρώμα του. Ήταν ο Οψιδιανός, γέννημα φωτιάς και σκιάς

Φυσικό πέτρωμα Πράσινη Αβεντουρίνη (πουγκί) 21γρ eGAIA.gr

Πράσινη Αβεντουρίνη – Ο λίθος της Τύχης

Λένε πως στις πρώτες αυγές του κόσμου,η θεά Δήμητρα, κοιτώντας τους ανθρώπους να αγωνίζονταιμέσα σε θύελλες και αβεβαιότητα,έσπειρε στα πιο ήσυχα λιβάδια της γηςμικρούς σπόρους από πράσινο φως. Από αυτούς φύτρωσαν λίθοι που έλαμπανσαν σταγόνες πρωινής δροσιάς –η Πράσινη Αβεντουρίνη.Τους χάρισε ως ευλογία,για να θυμούνται οι άνθρωποι πως η τύχηγεννιέται μέσα από την ελπίδακαι ακμάζει μέσα από την καρδιά που επιμένει. Όποιος κρατά τον λίθο,νιώθει την προστασία της θεάςνα απλώνεται γύρω του σαν απαλό φύλλωμα:καθαρίζει τον νου, φωτίζει τον δρόμο,ηρεμεί

πράσινος αχάτης φυσικό πέτρωμα πουγκί eGAIA.gr

Πράσινος Αχάτης – Ο λίθος της Αρμονίας

Σε μια κοιλάδα όπου οι νύμφες τραγουδούσαν μαζί με τις πηγές, ζούσε η μικρή Κελεστώ. Είχε δώρο σπάνιο: μπορούσε να νιώθει τον παλμό κάθε δέντρου, κάθε ρυακιού, κάθε πλάσματος. Κι όμως, στην καρδιά της υπήρχε μια βαθιά ανησυχία· άκουγε όλες τις φωνές της φύσης ταυτόχρονα, και ο κόσμος γινόταν ένας θόρυβος χωρίς τάξη. Μια μέρα, εξαντλημένη από τον συνεχόμενο ψίθυρο του δάσους, η Κελεστώ ανέβηκε στο ιερό άλσος όπου κατοικούσε η θεά Δήμητρα. Η γη έλαμπε γύρω της σαν να

Ροζ Χαλαζίας – Ο λίθος της αγάπης

Λένε πως σε νύχτες όπου η σελήνη κρύβεται πίσω από διάφαλα πέπλα, η Αφροδίτη περνά αθόρυβα μέσα από τους ατμούς των ονείρων, εκεί όπου συναντιούνται οι ανείπωτες επιθυμίες και τα μισοσβησμένα συναισθήματα. Εκεί, σε έναν τόπο που δεν ανήκει ούτε στη γη ούτε στον ουρανό, η θεά άκουσε κάποτε μια καρδιά να χτυπά όχι από έρωτα ανεκπλήρωτο, μα από αγάπη που είχε δοθεί ολοκληρωτικά. Ο ήχος αυτός έμοιαζε με σιωπή που φωτίζει. Η Αφροδίτη άγγιξε τον παλμό με τα δάχτυλά

Ρουμπίνι – Ο πολύτιμος λίθος του πάθους και της αγάπης

Όταν ο Άδης άρπαξε την Περσεφόνη και την πήγε στο βασίλειό του,η Δήμητρα θρήνησε τόσο βαθιά, που η γη στέγνωσε από καρπούς.Οι θεοί, βλέποντας τον κόσμο να μαραίνεται, ζήτησαν από τον Δία λύση.Και ο Άδης, γνωρίζοντας πως δεν μπορούσε να την κρατήσει με τη βία,προσέφερε στην Περσεφόνη ένα ρόδι, καρπό ιερό της αγάπης και της ζωής. Η Περσεφόνη έφαγε έξι σπόρους,και οι σπόροι αυτοί—βαθείς, κατακόκκινοι, σαν φλόγες κρυμμένες σε πέτρα—έγιναν από τότε σύμβολα του ακατάλυτου δεσμού,του πάθους που δεν σβήνει,και

Σμαράγδι – Ο πολύτιμος λίθος της πίστης και της ακεραιότητας

Λένε πως, στα παλιά χρόνια, όταν ακόμη οι άνθρωποι περπατούσαν πιο κοντά στους θεούς, η Ήρα παρακολουθούσε τις γυναίκες με ξεχωριστή στοργή. Έβλεπε τις καρδιές τους να δοκιμάζονται από ζήλιες, από κακοπροαίρετο λόγο, από βλέμματα που λύγιζαν τη θέληση. Μια μέρα, λένε, η θεά βρήκε μια νέα γυναίκα να κλαίει δίπλα σε μια πηγή.Όχι από λύπη, μα από υπερβολική ευαισθησία:«Παίρνω πάνω μου κάθε κακία, ακόμη κι όταν δεν με αφορά»είπε η κοπέλα,«κι η ψυχή μου θολώνει σαν νερό που το

Φυσικό πέτρωμα Σοδαλίτης (πουγκί) 21gr eGAIA.gr

Σοδαλίτης – Ο λίθος της Εμπιστοσύνης

Σε μια εποχή όπου οι θεοί άκουγαν ακόμη τους αναστεναγμούς των ανθρώπων, ζούσαν δυο αδέλφια, η Κασσάνδρα και ο Λύκιος. Μεγάλωσαν μαζί, μα η μοίρα τους χώρισε όταν η Κασσάνδρα απέκτησε ένα σπάνιο χάρισμα: να βλέπει τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από τα λόγια. Το χάρισμα όμως έγινε βάρος· οι άνθρωποι την αμφισβητούσαν, κι ακόμη κι ο Λύκιος άρχισε να φοβάται αυτό που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Μια νύχτα, την ώρα που η θάλασσα έλαμπε κάτω από το φως των

Χειροποίητο βραχιόλι με Τιρκουάζ (Turquoise) βότσαλο eGAIA.gr

Τιρκουάζ (Turquoise) – Ο λίθος του έρωτα

Στα πρώτα φεγγάρια του κόσμου, τότε που η θάλασσα μιλούσε ακόμη στη γλώσσα των θεών, γεννήθηκε ένας έρωτας απαλός σαν αύρα καλοκαιρινού πρωινού.Ο Λύσανδρος, ένας νέος που χάραζε την ομορφιά πάνω στο μάρμαρο, συνήθιζε να στέκει κάθε δειλινό πλάι σε μια λίμνη που είχε το χρώμα του ονείρου — το χρώμα του τιρκουάζ. Εκεί, μέσα στην γαλήνη των νερών, αναδυόταν η νύμφη Τυρσία, με μαλλιά που κυλούσαν όπως το φως πάνω στο κύμα. Οι δυο τους δεν αντάλλασσαν λόγια· μόνο

Φεγγαρόπετρα (Moonstone) – Ο λίθος της διαίσθησης

Λένε πως μια νύχτα, όταν ο κόσμος κοιμόταν και μόνο οι λύκοι υμνούσαν τη σελήνη, η Άρτεμις στάθηκε στην κορφή ενός ασημένιου βράχου. Με μια κίνηση του χεριού της άφησε μια αχτίδα φεγγαριού να γλιστρήσει από το τόξο της, σαν σταγόνα καθάριου φωτός. Η αχτίδα άγγιξε τη γη και πάγωσε επάνω της· κι εκεί όπου έπεσε, γεννήθηκε ένας λίθος που έλαμπε απαλά, σαν να ανέπνεε μέσα στη νύχτα. Έτσι δημιουργήθηκε η Φεγγαρόπετρα – ο λίθος που κρατά μέσα του το

Χειροποίητο βραχιόλι Χρυσοπράσιος eGAIA.gr

Χρυσοπράσιος – Ο λίθος δημιουργικότητας

Στις κοιλάδες όπου η άνοιξη δεν τελειώνει ποτέ, υπήρχε κάποτε ένα άλσος αφιερωμένο στη Μούσα Πολύμνια, εκεί όπου ο αέρας μύριζε πάντα ανθισμένα όνειρα.Εκεί ζούσε μια νεαρή τεχνίτρια, η Μελάνθη, γνωστή για την ικανότητά της να δίνει μορφή σε οτιδήποτε φανταζόταν. Μα κάποια στιγμή η έμπνευση την εγκατέλειψε· τα χέρια της έμειναν άδεια, και οι ιδέες της έγιναν άνεμος. Κάθε αυγή προσευχόταν στη Μούσα:«Χάρισέ μου πάλι την σπίθα που ανάβει τον κόσμο μέσα μου…»Μα η σιωπή της θεάς την έκανε

Βραχιολια

Κολιε

Φυσικα Πετρωματα

Δαχτυλιδια

Εκκρεμη

Luxury

Σκουλαρικια

Κομπολογια

Διακοσμητικα Χωρου

Μενταγιον / Φυλαχτα

Περιποιηση Σωματος

Ανδρική Συλλογή

Κατηγορίες Άρθρων