Στα πρώτα μονοπάτια του χρόνου, όταν οι άνθρωποι άκουγαν ακόμη τον ρυθμό της γης μέσα από τα πέλματά τους, υπήρχε ένας νέος πολεμιστής, ο Θέρων, μαθημένος να μάχεται όχι με οργή, αλλά με πειθαρχημένη καρδιά.
Μα τον τελευταίο καιρό το πνεύμα του είχε θαμπώσει· οι σκέψεις του έτρεχαν σαν άγρια άλογα, κι η προσοχή του διαλυόταν σαν καπνός στον άνεμο.
Κάποιο σούρουπο, στην άκρη ενός λόφου, τον είδε η Αθηνά — θεά της σοφίας και των καθαρών αποφάσεων.
«Πολεμάς καλά, Θέρων, μα η σκέψη σου σπαταλάει τη δύναμή σου», του είπε με φωνή που θύμιζε χτύπο μετάλλου στο αμόνι.
Τον οδήγησε σε μια σπηλιά όπου οι τοίχοι έλαμπαν σαν κομμένη νύχτα. Εκεί, ανάμεσα σε σκιές που έμοιαζαν ακίνητες σαν ανάσες, γεννήθηκε μια πέτρα βαριά, στιβαρή, σαν συμπυκνωμένος παλμός της γης.
Ήταν ο Αιματίτης, λίθος σφυρηλατημένος από την ίδια την υπομονή του κάτω κόσμου και την αιχμηρή καθαρότητα της θεάς.
Η Αθηνά τον άγγιξε και το κοκκινωπό του βάθος άστραψε.
«Κράτα τον κοντά σου», είπε. «Σε κάθε του βαρύ χτύπο θα ακούς ξανά τον σκοπό σου. Και η σκέψη σου θα γίνει σταθερή σαν λεπίδα που δεν τρεμοπαίζει στον άνεμο.»
Ο Θέρων, μόλις κράτησε την πέτρα, ένιωσε το μυαλό του να γειώνεται, να συμμαζεύεται, να φωτίζεται. Οι διάσπαρτες ιδέες του μάζεψαν τα κομμάτια τους σαν σμήνος που επιστρέφει στο κέντρο.
Κι έτσι, λένε, γεννήθηκε η δύναμη του Αιματίτη — ο λίθος της συγκέντρωσης.
Όποιος τον φέρει πάνω του νιώθει τον νου να βαδίζει σε ευθεία γραμμή, την προσοχή να γίνεται πυρήνας, τον θόρυβο να σιωπά.
Κι ακόμη ψιθυρίζεται πως, σε κάθε μαύρη του λάμψη, υπάρχει μια σταγόνα από τη σοφία της Αθηνάς και μια υπόσχεση:
ότι όποιος γνωρίζει το κέντρο του, μπορεί να νικήσει κάθε χάος.
Προϊόντα με Αιματίτη εδώ
