Στις κοιλάδες όπου η άνοιξη δεν τελειώνει ποτέ, υπήρχε κάποτε ένα άλσος αφιερωμένο στη Μούσα Πολύμνια, εκεί όπου ο αέρας μύριζε πάντα ανθισμένα όνειρα.
Εκεί ζούσε μια νεαρή τεχνίτρια, η Μελάνθη, γνωστή για την ικανότητά της να δίνει μορφή σε οτιδήποτε φανταζόταν. Μα κάποια στιγμή η έμπνευση την εγκατέλειψε· τα χέρια της έμειναν άδεια, και οι ιδέες της έγιναν άνεμος.
Κάθε αυγή προσευχόταν στη Μούσα:
«Χάρισέ μου πάλι την σπίθα που ανάβει τον κόσμο μέσα μου…»
Μα η σιωπή της θεάς την έκανε να νομίζει πως η φλόγα της είχε σβήσει για πάντα.
Ένα απόγευμα, την ώρα που ο ήλιος έβαφε τα βράχια χρυσοπράσινα, ακούστηκε ένας απαλός ήχος, σαν χορδή λύρας που πάλλεται από μόνη της. Η Πολύμνια εμφανίστηκε μπροστά στη Μελάνθη, τυλιγμένη σε φως που έμοιαζε να αλλάζει χρώματα ανάλογα με τη σκέψη.
«Η έμπνευση δεν χάνεται», της είπε. «Απλώς κοιμάται μέσα σου και περιμένει το σωστό άγγιγμα.»
Τότε η θεά ακούμπησε την παλάμη της στο χώμα, και από εκεί αναδύθηκε ένας λίθος φωτεινός, πράσινος με χρυσαφένιες πινελιές, σαν ένας μικρός κήπος μέσα σε πέτρα.
Ήταν ο πρώτος Χρυσοπράσιος.
Τον έδωσε στη Μελάνθη και είπε:
«Μέσα σε αυτόν τον λίθο κατοικεί η αρχέγονη σπίθα της δημιουργίας. Κράτησέ τον κοντά στην καρδιά σου· θα αφυπνίσει ό,τι πίστευες πως χάθηκε.»
Κι έτσι έγινε. Μόλις η Μελάνθη άγγιξε τον χρυσοπράσινο λίθο, ο νους της γέμισε χρώματα, ιστορίες, μορφές· τα χέρια της κινήθηκαν μόνα τους, σαν καθοδηγημένα από άνεμο θεϊκό. Η τέχνη της έγινε πιο ζωντανή από ποτέ — γεμάτη φως, φαντασία και αναγέννηση.
Από τότε ο Χρυσοπράσιος θεωρείται λίθος της δημιουργικότητας·
ένα φυλακτό που ανοίγει πύλες φαντασίας,
ξυπνά την εσωτερική έμπνευση,
και υπενθυμίζει πως η δημιουργία είναι ο τρόπος που η ψυχή αναπνέει.
Και ψιθυρίζουν ότι όταν ο λίθος λάμπει πιο ζωντανά, κάπου στον κόσμο γεννιέται μια νέα ιδέα έτοιμη να γίνει θαύμα.
Προϊόντα με Χρυσοπράσιο εδώ
