Όταν ο Άδης άρπαξε την Περσεφόνη και την οδήγησε στο σκοτεινό του βασίλειο,
η Δήμητρα βυθίστηκε σε θρήνο τόσο βαθύ,
που η γη στέρεψε από καρπούς και φως.
Οι θεοί, βλέποντας τον κόσμο να μαραίνεται,
στράφηκαν στον Δία ζητώντας λύση.
Και τότε ο Άδης, γνωρίζοντας πως η αγάπη δεν υποτάσσεται με τη βία,
πρόσφερε στην Περσεφόνη ένα ρόδι—
καρπό ιερό, δεμένο με τη ζωή και τη μοίρα.
Η Περσεφόνη έφαγε έξι σπόρους.
Και οι σπόροι αυτοί—βαθείς, κατακόκκινοι,
σαν φλόγες που αιχμαλωτίστηκαν μέσα σε πέτρα—
σφράγισαν έναν δεσμό ακατάλυτο:
τον κύκλο της επιστροφής,
το πάθος που δεν σβήνει,
την ένωση δύο κόσμων, φωτός και σκότους.
Οι αρχαίοι έλεγαν πως οι ερυθρές πέτρες που ανακαλύπτονταν στα βάθη της γης,
σαν σταγόνες φωτιάς που πάγωσαν στον χρόνο,
ήταν θραύσματα εκείνης της ιερής δύναμης—
γεννημένα από τους σπόρους του ροδιού της Περσεφόνης.
Και έτσι το ρουμπίνι έγινε σύμβολο:
της αγάπης που επιμένει,
της φλόγας που δεν σβήνει,
και της καρδιάς που βρίσκει φως ακόμη και μέσα στο σκοτάδι.
Προϊόντα με Ρουμπίνι εδώ
